Mijn brein heeft (zonder te vragen) een koffiepauze genomen.
Ken je dat gevoel? Je wilt iets vertellen. In je hoofd heb je alle zinnen al klaarstaan. Perfect geformuleerd. Je doet je mond open.
En er komt. Niets.
Of erger: je begint een zin, stopt halverwege en staart dan in het oneindige.
Alsof Dr. Strange de tijd bevriest, alleen dan niet om de wereld te redden, maar om jou compleet te laten vastlopen bij het woord “melk”.
Welkom in mijn wereld. Dit is menochemobrein.
Hoe ik de MRI-scan uitlegde (of niet)
Onlangs probeerde ik te vertellen hoe de MRI was gegaan. Inclusief het infuus en inclusief de koelvloeistof die ze per ongeluk toedienden in plaats van contrastvloeistof.
Ik bedoel: dat zou in ieder geval verklaren waarom mijn IQ die dag zakte als de prijs van bonbons op 15 februari.
Maar het lukte me niet om die zin af te maken. Halverwege stopte mijn brein ermee. Bedankt, hè.
Geheim agent in het supermarktgangpad
Het ergste zijn de dagelijkse dingen.
De supermarkt. Zonder boodschappenlijstje (want dat was ik thuis te vergeten) sta ik ineens stil midden in het gangpad.
Frontaal.
Bewegingloos.
Ik tuur om me heen met de intensiteit van iemand die een dodelijke cijfercombinatie moet kraken om een atoombom te stoppen.
Terwijl ik gewoon melk en eieren nodig had.
Hoe heet mijn man ook alweer?
Dan besluit je brein ook nog eens dat de Nederlandse taal geen ding is.
Dat je twijfelt aan je eigen intelligentie.
Je wilt om hulp vragen en roept je man.
Maar wat was zijn naam nou ook alweer?
Je gokt wat namen.
Het blijken die van je kind te zijn. Je hond. Je ex-baas van zeven jaar geleden.
Maar geen er van activeert je man
Ik zeg maar niets meer en wijst maar gewoon.
Dit is geen excuus. Dit is een diagnose.
Chemobrein (helemaal bovenop je overgangsbrein) is geen verzinsel.
Geen aanstellerij.
Geen “och, dat heb ik ook wel eens.”
Zo’n 1 op de 2 kankerpatiënten ervaart het.
Sommigen houden er maanden last van. Anderen jaren.
Het brein doet gewoon even niet mee.
Het heeft daar voor geen overleg gepleegd, geen agenda aangemaakt en ook geen meeting ingepland.
Het is gewoon gestopt.
Dus als je me ooit bevroren ziet staan in een supermarktgangpad: geen paniek.
Mijn brein is even een koffiepauze aan het houden.
Zonder mij te vragen of dat uitkwam.
Until next time — keep it Raw, keep it Real, Marlayne
